Znowu się z Nim widziałam przy Nim czuje się jak czternastolatka. Rumienie się, kiedy na mnie patrzy, pesze, gdy dotyka. Nigdy się nie umawiamy jednak po każdej kłótni z Arturem spotykam Jego. Taki mały podarunek od losu wynagrodzenie za cierpienia, z którymi muszę się zmagać. Pogrążona w Gombrowiczu, siedząca nad kubkiem gorącej kawy. Nawet nie zauważyłam, kiedy się przysiadł. Jak zawsze z prasą w reku, uparcie twierdzi, że woli literaturę szarej codzienności. Wypija moją kawę nawet nie pytając mnie o pozwolenie. Przynosi drugą twierdząc, że tamta była niesmaczna. Podnosi moje nogi kładąc je na swoim fotelu i jak gdyby nigdy nic zaczyna czytać Newsweeka, pogrąża się w  lekturze gładząc mnie po łydce przyswojenie wszystkich informacji dla Niego istotnych zajmuje mu pół godziny wstaje i odchodzi. Zawsze zastanawiam się czy aby moje spotkania z Nim nie są tylko snem.

Kolejna niedziela witana bólem głowy. To kac, moralny. Kolejna kłótnia. Każde wyjście z Arturem tak się kończy. Jestem zbyt miła, albo, co gorsze zbyt oschła. Wczoraj poszło o to drugie. Poznałam jego najlepszego przyjaciela z liceum (kolejny szczerzący się gbur). Nie mogę zaprzeczyć, byłam nie miła i arogancka.

Dlaczego miałabym być miła? Wieczór spędzony w towarzystwie osoby, której nie znałam i znać nie chciałam. Gdy tylko wyszedł, Artur zaczął krzyczeć. Słowa potrafią ranić, nie mogłam tego znieść, więc wyszłam. Zadzwoniłam po taksówkę i tak wylądowałam u Marka. Miejsce na ziemi gdzie zawsze mogę się czuć bezpiecznie. Wbrew pozorom nie będzie tu pikantnych scen i oburzającej zdrady. Była gorąca kąpiel, zawsze czekający szlafrok i kubek doskonałej kawy.

Rano wróciłam do domu czekał na mnie z kolejnymi wyrzutami. Powiedział, że nie życzy sobie nocowania poza domem. Jak na kobietę w związkach jestem zbyt frywolna.

Dla niego jestem tylko ładnym dodatkiem, który nie wiedzieć czemu śmie się sprzeciwiać. Nie mogę tak po prostu odejść, nie mam siły by trwać w tym koszmarze.